Darmowe proxy: czym ryzykujesz i kiedy mają sens

„Darmowe proxy” to jedno z najczęstszych wyszukiwań w tym temacie. Listy z tysiącami adresów naprawdę istnieją, a część z nich nawet odpowiada. Pytanie nie brzmi, czy działają, tylko kto je utrzymuje i co dzieje się z Twoimi danymi.

Skąd biorą się darmowe proxy

• źle skonfigurowane serwery, których właściciele nie wiedzą, że przechodzi przez nie ruch obcych osób;
• zainfekowane komputery i routery zwykłych użytkowników;
• serwery postawione celowo po to, żeby podglądać ruch;
• adresy testowe z płatnych usług, które szybko się wyłącza.

W żadnym z tych przypadków nie znasz właściciela ani nie łączy Cię z nim żadna umowa.

Czym ryzykujesz

• Przechwycenie danych. Wszystko, co jest wysyłane bez szyfrowania, właściciel proxy widzi w całości. Nawet przy stronach z https widzi, które strony odwiedzasz.
• Podmiana treści. Do nieszyfrowanych stron można wstrzyknąć reklamy albo złośliwy kod.
• Blokady kont. Z tego samego darmowego adresu korzysta naraz setki osób, a strony traktują to jak atak.
• Niestabilność. Adres może zniknąć w trakcie pracy.

Kiedy darmowe proxy ma sens

Żeby raz zobaczyć, jak publiczna strona wygląda z innego kraju, niczego w niej nie wpisując. Do kont, reklam, scrapingu i wszystkiego, co wiąże się z pieniędzmi, to złe narzędzie.

Czego użyć zamiast tego

Płatne proxy nie musi być drogie. W Prokso płacisz za GB, a nie za miesiąc: adresy IP serwerowe są najtańsze, a adresy IP rezydencjalne sprawdzą się na stronach, które blokują serwerownie. Transfer nie wygasa, więc kilka gigabajtów starcza na długo. Każde proxy możesz przetestować w darmowym sprawdzaczu proxy.

Jak przetestować dowolne proxy, zanim zaczniesz na nim pracować

Zanim zaufasz adresowi, sprawdź trzy rzeczy: czy w ogóle odpowiada, jaki kraj widzi strona i czy nie wycieka Twój prawdziwy IP. Dwie pierwsze pokaże sprawdzacz proxy, trzecią – strona Mój IP z testem wycieku WebRTC. Jeśli adres z listy nie przejdzie choć jednego z tych testów, nie pracuj przez niego.

Ile transferu naprawdę potrzebujesz

Jak rozpoznać podejrzane proxy, nawet płatne

Ryzyka darmowych list dotyczą też tanich usług bez jasnego właściciela. Zanim zapłacisz, poszukaj kilku sygnałów:

• Brak firmy i brak kontaktu. Jeśli coś pójdzie nie tak, nie będzie od kogo wymagać odpowiedzialności.
• Obiecują transfer bez limitów za symboliczną cenę. Ruch rezydencjalny kosztuje każdego, a taka cena zwykle oznacza współdzielony, przeciążony adres.
• Każą zainstalować program. Do zwykłego proxy wystarczy linia połączenia: adres, port, login i hasło.
• Nie ma zasad korzystania. To znaczy, że przez ten sam adres może iść cudzy spam, a strony już go zablokowały.

Dobry znak to sytuacja, w której usługa sama mówi, skąd pochodzą adresy, czego nie wolno robić w sieci i jak odzyskać pieniądze, jeśli coś nie działa.

Co zrobić, jeśli już wpisałeś dane przez darmowe proxy

• zmień hasła do kont, na które się przez nie logowałeś – zacznij od poczty, bo przez nią odzyskuje się całą resztę;
• włącz uwierzytelnianie dwuskładnikowe wszędzie, gdzie jest dostępne;
• przejrzyj listę aktywnych sesji w poczcie i mediach społecznościowych i zakończ te, których nie rozpoznajesz;
• usuń proxy z ustawień systemu i przeglądarki – jak to zrobić, opisuje artykuł „Jak wyłączyć proxy”.

Jeśli przez takie proxy wpisałeś dane karty, powiadom bank: może wydać nową kartę.

Tekstowa strona bez obrazków waży kilkadziesiąt kilobajtów, więc jeden gigabajt to tysiące wyświetleń stron. Sprawdzanie cen, wyników wyszukiwania czy kilku kont zużywa bardzo mało, a niewykorzystany transfer czeka na planie. Dlatego płatne proxy rozliczane za GB zwykle kosztuje mniej niż czas spędzony na szukaniu darmowego adresu, który jeszcze działa.