Forward proxy a reverse proxy: czym się różnią

Słowo „proxy” oznacza dwie różne rzeczy. Jedni kupują proxy, żeby zbierać ceny lub prowadzić konta. Inni stawiają proxy na swoim serwerze, żeby strona wytrzymała obciążenie. Technicznie to krewniacy, ale ich zadania są przeciwne.

Poniżej: czym forward proxy różni się od reverse proxy, gdzie każde z nich stoi na drodze żądania i dlaczego serwisy proxy sprzedają te pierwsze. Jeśli dopiero zaczynasz się w tym orientować, zajrzyj najpierw do artykułu co to jest serwer proxy.

Pośrednik, który pracuje dla Ciebie

Serwer proxy to pośrednik między dwiema stronami połączenia. Forward proxy stoi po stronie klienta. Wysyłasz żądanie nie do strony, lecz do proxy, a proxy samo idzie do strony i zwraca Ci odpowiedź.

Słownie droga żądania wygląda tak: Twój komputer → forward proxy → internet → strona. Strona widzi adres proxy, a nie Twój. Nie wie, że za proxy stoi konkretna osoba, chyba że sam się zdradzisz.

Forward proxy konfigurujesz po swojej stronie: w przeglądarce, w przeglądarce antidetect, w skrypcie, w systemie. To klient wybiera, przez jakie proxy się łączyć. Strona w tym układzie niczego nie konfiguruje i o niczym nie decyduje.

Program może komunikować się z forward proxy przez różne protokoły. Najczęściej to HTTP, HTTPS lub SOCKS5, z loginem i hasłem albo z dostępem według IP. Protokół wpływa na to, jakie programy mogą się połączyć, ale rola proxy się nie zmienia: nadal stoi po Twojej stronie i wysyła żądania ze swojego adresu.

Do czego służy forward proxy

Najważniejsze, co daje forward proxy, to inny adres dla Twoich żądań. Z tego wynikają wszystkie typowe zadania:

• Zbieranie danych publicznych. Skrypt rozkłada żądania na różne adresy i nie wpada w limit jednego IP.
• Sprawdzanie geo. Widzisz ceny, wyniki wyszukiwania lub reklamy tak, jak widzi je kupujący w Polsce czy w Niemczech.
• Praca z kilkoma kontami. Każdy profil ma własny adres, a platforma nie wiąże ich przez IP.
• Testowanie stron i aplikacji z różnych krajów przed startem.
• Dostęp firmowy. Firma wypuszcza pracowników do internetu przez własne proxy i kontroluje, dokąd wchodzą.

Pośrednik, który pracuje dla strony

Reverse proxy stoi po stronie serwera. Odwiedzający myśli, że zwraca się do strony, ale w rzeczywistości wita go proxy. Przyjmuje żądanie, decyduje, któremu z serwerów je przekazać, i zwraca odpowiedź.

Droga żądania: odwiedzający → internet → reverse proxy → serwer strony. Odwiedzający nie widzi prawdziwego adresu serwera i zwykle nie wie, ile serwerów stoi za proxy. Ten układ konfiguruje właściciel strony, a nie klient.

Najbardziej znane przykłady to serwer WWW nginx w roli proxy, load balancery oraz sieci CDN w rodzaju Cloudflare, które stawia się przed stroną. Gdy otwierasz dużą stronę, Twoje żądanie niemal na pewno najpierw przechodzi przez reverse proxy.

Co potrafi reverse proxy

• Równoważenie obciążenia. Żądania są rozkładane na kilka serwerów, a strona nie pada, gdy przychodzi tłum odwiedzających.
• Buforowanie (cache). Obrazy, style i niezmienne strony są serwowane z pamięci proxy, a serwer nie traci na nie zasobów.
• Terminacja TLS. Proxy przyjmuje bezpieczne połączenie HTTPS, odszyfrowuje je i przekazuje żądanie do serwera wewnątrz własnej sieci.
• WAF, czyli filtr żądań webowych. Proxy odcina podejrzane żądania, ataki i zbyt częste zapytania, zanim dotrą do serwera.
• Ukrywanie serwera. Prawdziwy adres serwera nie jest ujawniany, a atak bezpośrednio na niego jest trudniejszy.

To zazwyczaj właśnie reverse proxy strony odpowiada Ci błędem 429 albo pokazuje weryfikację przeglądarki. To decyzja właściciela strony i forward proxy jej nie znosi: zmienia adres, ale zasady i limity strony obowiązują każdy adres.

Porównanie w jednej tabeli

Łatwo to zapamiętać: forward proxy mówi w imieniu klienta, reverse proxy – w imieniu serwera. Oba mogą spokojnie wystąpić w jednym żądaniu. Twój skrypt łączy się przez forward proxy, a strona przyjmuje żądanie swoim reverse proxy.

Dlaczego serwisy sprzedają forward proxy

Reverse proxy nie sprzedaje się jako adresów: konfiguruje się je dla własnej strony i działa tylko dla niej. Kupowanie adresów ma sens wyłącznie w przypadku forward proxy, bo wartość tkwi w tym, jaki adres zobaczy strona.

Dlatego wszystko, co sprzedaje się jako „proxy” – rezydencjalne, mobilne, serwerowe (datacenter) – to forward proxy. Prokso nie jest wyjątkiem: łączysz się z hostem gw.prokso.com za pomocą loginu i hasła, a strona widzi adres potrzebnego Ci kraju z puli. Więcej o typach adresów na stronie proxy rezydencjalne.

Backconnect: jedno wejście, wiele wyjść

Klasyczne forward proxy ma jeden adres: łączysz się z nim i z niego wychodzisz. Proxy backconnect działa inaczej. Łączysz się z jedną bramką, a ona wysyła żądanie przez jeden z wielu adresów w puli.

Taka bramka jest wygodna, bo linia połączenia się nie zmienia, a adresy wyjściowe zmieniają się według reguł. W Prokso wygląda to tak:

• Port 823 dla HTTP i 824 dla SOCKS5 – tryb „Nowy IP przy każdym żądaniu”. To proxy rotacyjne: każde żądanie wychodzi z nowego adresu.
• Porty od 10000 do 20000 – tryb „Stały IP (sesja sticky)”. Każdy port utrzymuje jeden adres od 1 do 120 minut, domyślnie 30, i działa zarówno przez HTTP, jak i przez SOCKS5.
• Na jeden plan możesz otworzyć do 1000 jednoczesnych połączeń, a sama bramka pozostaje ta sama.

Dla klienta bramka backconnect to nadal forward proxy. Stoi po Twojej stronie drogi żądania i zmienia adres, który zobaczy strona. Po prostu za jednym wejściem kryje się nie jeden adres, lecz cała pula.

Proxy przezroczyste: pośrednik bez ustawień

Jest jeszcze jeden rodzaj – proxy przezroczyste (transparent proxy). Nie konfiguruje się go na urządzeniu: dostawca, sieć biurowa lub publiczne Wi-Fi same przechwytują ruch. Użytkownik może nawet nie wiedzieć, że jego żądania przechodzą przez pośrednika.

Proxy przezroczyste stosuje się do filtrowania stron w biurach i szkołach, do buforowania u dostawców i do stron logowania w gościnnym Wi-Fi. Zwykle nie ukrywają adresu klienta i często dodają do żądania nagłówki, które informują stronę o pośredniku. Do zadań, do których kupuje się proxy, ta opcja się nie nadaje.

Nagłówki, które zdradzają pośrednika

Proxy może dodać do żądania nagłówki serwisowe, na przykład X-Forwarded-For lub Via. Zapisują one adres klienta albo sam fakt, że żądanie przeszło przez pośrednika. Dla reverse proxy to normalne: serwer strony musi wiedzieć, który odwiedzający do niego przyszedł, a nie tylko znać adres własnego proxy.

Dla forward proxy takie nagłówki są natomiast niepożądane: mówią stronie to, co chciałeś ukryć. Dlatego ważne jest, by po podłączeniu sprawdzić, co widzi strona. Strona „Mój IP” pokazuje, jaki adres i kraj otrzymała strona i czy Twój adres nie wycieka przez WebRTC.

Jak nie pogubić się w terminach

• Jeśli konfigurujesz proxy po to, żeby strona widziała inny adres, to forward proxy.
• Jeśli właściciel strony stawia proxy przed swoimi serwerami, to reverse proxy.
• Jeśli ruch jest przechwytywany bez żadnych ustawień po Twojej stronie, to proxy przezroczyste.
• Jeśli łączysz się z jedną bramką i wychodzisz z różnych adresów, to backconnect, odmiana forward proxy.

Żeby podłączyć forward proxy do swojego programu, zajrzyj do działu Instrukcje: znajdziesz tam instrukcje krok po kroku dla przeglądarek, przeglądarek antidetect, systemów operacyjnych i bibliotek do automatyzacji. Jaki adres widzi strona po podłączeniu, sprawdzisz na stronie Mój IP.