DNS

Zanim otworzy stronę, program pyta serwer DNS, jaki adres kryje się za nazwą. Dopiero potem łączy się z tym adresem.

Przy pracy przez proxy ważne jest, kto wysyła to zapytanie. Jeśli robi to Twoje urządzenie, dostawca widzi nazwy stron, a strona może dostać inny adres niż dla kraju proxy. Nazywa się to wyciekiem DNS.

Przy proxy HTTP nazwa strony zwykle trafia do proxy i to ono ustala adres. Dla SOCKS5 w wielu programach to osobne ustawienie – na przykład schemat socks5h w curl i Pythonie.

Odpowiedzi DNS są buforowane, więc zmiana adresu strony nie dociera do użytkowników od razu.

Jakie rekordy DNS pobiera program

Jedna nazwa może mieć kilka typów rekordów, a program pyta o te, których potrzebuje. Do połączenia ze stroną ważne są rekordy z adresem IPv4 i IPv6 oraz alias wskazujący na inną nazwę. Każda odpowiedź przychodzi z czasem życia, po którym rekord pobiera się ponownie.

Duże strony często zwracają w różnych krajach różne rekordy A, bliżej odwiedzającego. Dlatego ważne jest, po czyjej stronie rozwiązywana jest nazwa: po stronie proxy strona dostaje adres pasujący do kraju proxy.

Ruch DNS przez Prokso

Klasyczne zapytania DNS idą przez UDP na port 53, a Prokso nie przekazuje UDP. Dlatego program, który sam wysyła zapytania DNS „przez proxy” po UDP, nie dostanie odpowiedzi. Po TCP porty 53 i 853 są na liście otwartych; port 853 wykorzystuje DNS przez TLS.

W codziennej pracy rzadko jest to potrzebne: przy proxy HTTP i schemacie socks5h nazwę strony rozwiązuje sama bramka. O szyfrowanych zapytaniach w przeglądarce przeczytasz w artykule DNS over HTTPS, który działa przez port 443.

Jak samodzielnie obejrzeć rekordy

Polecenie nslookup example.com działa w Windows, macOS i Linux i pokazuje adresy kryjące się za nazwą. W macOS i Linux polecenie dig example.com AAAA pokazuje konkretny typ rekordu i jego TTL. Jeśli strona się przeniosła, a Ty nadal trafiasz na stary adres, sprawdź plik hosts: wpis w nim ma pierwszeństwo przed DNS.